NETFLIX — PROGRAM KOMEDIOWY
Cześć. Powinnam użyć mikrofonu.
Dziękuję za perfekcyjny aplauz.
Nie musiałam stać zbyt długo.
Dziękuję za przyjście. Jestem Jen.
Jeśli nie wiedzieliście, teraz jest ubaw ze mną.
Lekarze, nauczyciele jogi i każdy, kto mnie spotkał,
zwrócił mi uwagę na fakt,
że jestem spięta.
Zasugerowano mi, że terapia nie wystarczy,
że muszę medytować.
Więc jestem jedną z tych osób, które medytują.
Mam na myśli to, że nigdy nie medytuję.
Ale mam medytacyjną playlistę z gongami.
Mam aplikacje i myślę o medytacji.
Mam fotel do medytacji w salonie.
Wy też. To zwykły pieprzony fotel.
Ale stawiam obok świeczkę i już mam fotel do medytacji.
Kiedy ktoś przyjdzie, mówię:
„Och, nie zwracaj na to uwagi. To tylko mój fotel do medytacji.
Codziennie wstaję, myślę, żeby to zrobić i nie robię.
Wstaję, siadam w nim i biorę kilka głębokich oddechów.
Nie wstydź się. Możesz w nim usiąść.
Nie każdy musi być joginem,
ale nie mamy zasad
w tym szczęśliwym domu z fotelem...
Nie przejmuj się niezapaloną świecą”.
Pewnego dnia jednak medytowałam, bo czekało mnie coś ważnego.
Rozmowa o pracę.
Chciałam pisać i dostawać za to kasę.
O to właśnie się starałam.
Rano trochę się denerwowałam.
Czemu nie spróbować medytacji,
każdy o tym gada.
Medytowałam przez pięć minut.
Jak nie robi to na was wrażenia, nigdy nie medytowaliście.
Po pięciu sekundach myślisz: „Dlaczego Bóg zatrzymał czas?”.
Pięć minut to dużo czasu, żeby oczyścić umysł. Zrobiłam to.
Obudziłam się, wyszłam z tego stanu
i zrozumiałam, o czym wszyscy mówią. Czułam, że mogę...
poradzić sobie ze wszystkim.
Gdybym tylko nie musiała wychodzić z domu, poradziłabym sobie ze wszystkim.
Ale musiałam, więc wsiadłam do auta
i jadę w korku przez Los Angeles o 9.00.
Zielone światło wydało mi się piękne.
Zastanawiałam się, co oznacza zieleń na głębszym poziomie.
Co zieleń może mi przekazać?
Nie skumałam,
że mam po prostu, cholera, jechać.
A ja zwalniam.
Ludzie za mną nie wyrabiają,
bo są spóźnieni do pracy.
Walą w swoje klaksony,
a ja widzę żółty, a potem czerwony. Niezła zabawa.
Na czerwonym świetle stanęłam, to normalne,
ale naprawdę stanęłam na zielonym i zrozumiałam,
że wydymałam tamtych ludzi.
Przeze mnie się spóźnią. Wkurzony facet za mną robi tak.
Widzę go w lusterku, ale czuję spokój,
bo medytowałam...
Odwróciłam się i pomachałam przepraszająco.
Przykro mi, że myślisz, że się spóźnisz,
ale... nie wiesz tego, co wiem ja.
Czas nie istnieje. Tak.
Wstyd mi, że słyszałam jego klakson.
To mało medytacyjne.
Czymże jest dźwięk?
To znaczenie, które mu przypisuję.
Mogłam usłyszeć cokolwiek. Motyla spożywającego cukierka.
Jadę, świetnie się ze sobą czuję.
Jest nawet lepiej, kiedy wszyscy są wkurzeni.
Po to jest medytacja, żeby czuć się lepszym od innych.
Więc... skręciłam i dojeżdżamy do następnych świateł.
Zatrzymuję się, to samo robi wkurwiony facet.
Mam otwarty dach, opuszczone szyby.
Szczęśliwa jak ta lala.
Mówiłam, że medytowałam?
Facet obok,
typowy gość z Los Angeles.
Typ producenta ciumkającego cygaro.
Łysy, pulchny, w czerwonym BMW, około 50, po dwóch rozwodach.
Jest na mnie wkurwiony.
Patrzy na mnie i mówi:
„Co ty kretynko robiłaś na światłach?”.
A ja sobie siedzę...
Medytowałam dzisiaj.
Nie denerwuję się.
„Jakby to było go zabić? Nie myśl o tym".
Znowu wrzeszczy: „Co robiłaś na światłach?
Pisałaś do chłopaka?”.
To mnie ruszyło.
Nie miałam chłopaka i nie byłam z tego zadowolona.
Wkurwiło mnie, że myśli, że piszę do chłopaka.
Tak myśli, kiedy kobieta myli się na drodze?
Zawsze chodzi o faceta. Karambol,
a ty: „Będziesz na kolacji, czy nie?”.
Ten facet nie będzie podskakiwał.
Pieprzyć to. Mam w dupie medytację.
Nie jestem świętą.
Chociaż oni pewnie nie medytują...
Zaciągnęłam ręczny i wstałam z siedzenia,
wystawiłam głowę przez dach, przeszłam na siedzenie pasażera
i zapytałam: „Coś ty, kurwa, powiedział?”.
Przypominam, że nie jesteśmy teraz w Nowym Jorku.
A on: „Pytałem, co robiłaś na światłach, kretynko?”.
Nie chciałam mówić:
„Medytowałam i trochę mnie zakręciło”.
Był dla mnie wredny i chciałam wygrać.
Chciałam, żeby poczuł się na tyle źle
ze swoim zachowaniem, żeby przyznał:
„Lepiej pomyślę, zanim coś powiem.
Nie wiadomo, jakie ktoś ma problemy”.
Więc powiedziałam mu coś do słuchu.
Treść jest nieprawdziwa.
Powiedziałam: „Co robiłam? Myślałam.
Moja matka zmarła dziś rano”.
Nie mówiłam, że jestem dobrym człowiekiem.
On: „Wciąż jesteś kretynką".
Pomyślałam: „Kto tak mówi do kogoś, komu umarła matka?".
On nie wie, że nie umarła. To zły człowiek.
Więc ja tutaj wygrywam.
A potem poszło.
Powiedziałam: „Pieprz się swoim autem”.
Cokolwiek to znaczy.
Ale musiałam nawijać, jakbym wiedziała.
„Wsadź kutasa w rurę wydechową.
Jesteś producentem?
Rozwiedziony? Dwie żony przegrały z asystentkami.
Mówisz ciziom, że będą gwiazdami w twoich filmach?
Nie masz filmów. Jesteś frajerem”.
Światło zmieniło się na zielone i facet odjechał.
To właśnie robisz na zielonym. Odjeżdżasz.
Odjeżdżając, krzyczy: „Jesteś stuknięta”.
A ja krzyczę przez ten dach z siedzenia pasażera:
„Nie jestem stuknięta, tylko dziś medytowałam, skurwielu!”.
Dziękuję.
To starożytny hymn dla Buddy.
Czuję przypływ adrenaliny, trzęsę się.
Kurwa, takie przejścia, a ja dzisiaj medytowałam.
A gdybym nie medytowała?
Lekcja dla panów. Nie mówcie kobiecie, że jest stuknięta,
chyba że chcecie zobaczyć, jak jej odwala. Nie róbcie tego.
Jeśli chcecie powiedzieć, że jest wariatką,
mówcie, że jest opanowana.
To ją zbije z tropu i wszystko się rozejdzie.
„Jesteś taka opanowana”.
„Dzięki. Wróżka mi powiedziała, że jestem opanowana”.
„O co się kłóciliśmy? Nawet nie wiem".
Jadę więc sobie.
Uspokajam się. Adrenalina opada.
Następne światła. Nie chcą się zmienić.
Facet podjeżdża. Mówię sobie: „Wyluzuj, Jen.
Trzymaj się swojego pasa i nie rób nic walniętego”.
Włączam muzyczkę i jestem szczęśliwa.
„Wcale nie jestem świrem.
Nie nawrzeszczałam na niego.
Jestem samą radością”.
Gość patrzy na mnie i krzyczy:
„Przykro mi z powodu twojej mamy!”.
Cholera, zapomniałam, że mama zmarła.
I gadam jak potłuczona:
„Ciężki poranek, tyle papierów do ogarnięcia”.
Co jest?
Papiery tak szybko?
Ona mieszka w Bostonie, ja w Los Angeles,
zmarła godzinę temu i już mam papiery?
Ale skaszaniłam.
Gość mówi:
„Było gorąco, ale życzę ci miłego dnia,
- cokolwiek robisz". - A ja: „Tobie też”.
Odjeżdża, a ja zaczynam płakać.
Tak mnie naszło. Tyle emocji. Może to mama...
Rozmawiałam dzisiaj z dwiema osobami,
bez medytacji by nie przeszło,
ona nas połączyła.
Ma wielką moc.
Zaparkowałam.
Już nie płaczę, nie świruję,
nie wywyższam się przez medytację.
Wchodzę na spotkanie, przedstawiam się, gawędzę.
Zapłacą mi, dostałam robotę, nie wierzę.
Wychodzę i myślę: „Nie powinno tak być.
Jak mogłam być normalna, po tym jak totalnie ześwirowałam"?
Czy nie wiedzą, co właśnie robiłam?
Możesz być, kim chcesz,
mimo że chwilę wcześniej wrzeszczałaś.
Chyba że jesteś karanym przestępcą seksualnym.
Kiedy tak świruję,
też powinnam być traktowana jak oni.
Muszą chodzić od drzwi do drzwi:
„Jestem nowym sąsiadem, narozrabiałem”.
Powinnam mówić: „Jestem miła, ale medytowałam i wyzwałam kogoś
od skurwieli..." Ale mi się upiekło.
To tak jak w aucie
jadąc z partnerem na imprezę. Dziś go nienawidzisz.
„To ubranie nie pasuje.
I ciągle gadasz o swojej mamusi.
To ona tak cię ubrała? Dała dupy.
Masz po niej kijowy styl.
Tak, czepiam się twojej mamy. O tak.
Nawet o tym nie...
Idę na tą imprezę na pięć zasranych minut.
Nie chcę cię oglądać. To moi przyjaciele, nie twoi".
A potem wchodzisz i ćwierkasz: "Przyniosłam babeczki".
Zostajesz całą noc. „Dobra zabawa, nie?”
On w kącie. A twoi przyjaciele:
„Czy ona nie jest wspaniała?". A on: „Tak, zajebista".
Wsiadasz do auta, nie pamiętasz kłótni.
Pytasz: „Czy moje babeczki nie były pyszne?"
A jego wzrok mówi: „Zamknij się. Wiem, kim naprawdę jesteś”.
Czujecie, że jestem trochę zła.
Nie chodzi o tę historię. Pewnie myślicie, że mam tatuaż.
Na pewno.
Mam. Nie każdy ma.
Są ci źli i reszta...
Mam tatuaż i będę miała tylko jeden.
Z tatuażami jak z dziećmi.
Niektórzy chcą jedno,
inni wcale, a jeszcze inni gromadkę.
Uwieszają się te dzieci, kupa roboty.
Idziesz do salonu, kładziesz się, bardzo boli i myślisz:
„Oby mi się spodobał, bo jest na zawsze”. A więc...
Ja mam tatuaż zamiast dziecka.
Zwykle robię rzeczy raz a dobrze,
więc mój tatuaż musi być znaczący.
Zanim zrobicie tatuaż, pomyślcie przez chwilę.
„Nie chcę zrobić czegoś głupiego, tylko coś znaczącego".
Całe życie czekałam, żeby znaleźć coś treściwego
i znaczącego, co będzie ze mną na zawsze.
Wymyśliłam coś kilka lat temu,
ale postanowiłam odczekać rok.
Jeśli wciąż będę chciała, wtedy to zrobię.
Zainspirowała mnie przyjaciółka,
która miała tatuaż z imieniem dziadka,
bo był niesamowitym człowiekiem.
Przeżył Holokaust,
bo był nazistą.
To tylko żart.
Ale to naprawdę historia o mojej przyjaciółce.
Musiałam to dodać...
Dziadek przyjaciółki przeżył Holokaust.
Moja przyjaciółka, jak jej ojciec i dziadek
i wielu z nas, cierpi na depresję i lęki.
Dziadek opowiadał, jak udało mu się psychicznie przetrwać wojnę.
Kiedy był w obozach, modlił się:
„Jeśli to jest mój koniec, zgoda,
ale dziękuję, że jestem sobą, a nie jednym z tych złoczyńców.
Dziękuję za miłość w moim sercu”. To niesamowite.
Powinien być uhonorowany tatuażem.
To piękna historia.
Nie mam nikogo takiego w rodzinie.
Pochodzę z katolickiej rodziny z Bostonu,
my nie odzywamy się tak do Boga.
Nie lubimy go. Jesteśmy na niego wkurzeni i sądzimy, że on jest wkurzony na nas.
„Dlaczego jesteś wdzięczna za złe rzeczy?
Bóg jest na ciebie zły.
Karze cię.
Dlaczego jesteś wdzięczna Bogu, który jest dla ciebie niedobry?
Jeszcze pomyśli, że to ci się podoba.
Nie zawracajmy Bogu głowy wdzięcznością,
chyba że zrobi coś dobrego.
Nic złego się nie stało naszej rodzinie,
ale narzekamy na zapas i jesteśmy czujni.
Żadnych tatuaży z rodzinnymi cytatami”.
Szukałam gdzie indziej.
Pokażę wam mój tatuaż, a potem wyjaśnię.
Dziękuję.
Mam go na kostce.
„JKL", co znaczy JK żyje.
Czyli po prostu żyj.
Matthew McConaughey zawsze to powtarza.
Ten tatuaż nie jest ironiczny.
Mówię to całym sercem.
Po prostu żyj. To mnie inspiruje.
Nie chcę się zabić.
Jestem duszą uwięzioną w ciele. Nie prosiłam się na świat.
Boję się śmierci. Taki mój gówniany los.
Podoba mi się wasza ekscytacja. Zgadza się, jesteśmy w pułapce.
Zanim pomyślicie, że jestem płytką osóbką z Hollywood...
Za „po prostu żyj” coś się kryje.
Tak jak za tatuażem z imieniem dziadka mojej przyjaciółki.
Jestem u manicurzystki i mam zły dzień.
Sama nie wiem, dlaczego go mam. Czuję się źle.
Fizycznie wszystko dobrze.
Psychicznie niekoniecznie.
Przeglądam czasopismo.
Widzę artykuł o Matthew McConaughey.
Też kiedyś miał zły dzień.
Nie śmiejcie się, to poważne.
Kręcił Uczniowską balangę i wiedział, że będzie gwiazdą,
ale jego ojciec był umierający.
Czuł, że „coś dobrego i coś złego dzieje się w tym samym czasie.
Po prostu będę żył”.
To stało się jego powiedzeniem.
Nie poruszyło to was tak,
jak historia o Holokauście.
Jasne. Różne rzeczy dla rożnych ludzi.
Mój tatuaż jest w niewygodnym miejscu.
Kiedy moja przyjaciółka ma zły dzień,
od razu widzi, że nie jest tak zły, jak miewał jej dziadek.
A ja muszę:
„Zaraz wsiądę do samolotu. Mam zły dzień,
muszę sobie przypomnieć... Idźcie dalej”.
Ludzie mówią o tatuażu: „Na starość będzie wyglądał głupio”.
A ja: „Już wygląda. Dziękuję”.
Zrobiłam sobie tatuaż w zeszłym roku na urodziny.
W tym roku dostałam fajny prezent od mamy.
Nie był jedyny, ale dała mi ten kawałek papieru.
Na starość tak robi.
Nie wiem, czy napisała testament, ale wysyła mi rzeczy
i daje mi różne rzeczy, zawsze z dramatyczną przemową.
„Jennifer, muszę ci to dać,
bo jak umrę, skąd będziesz wiedziała, że to miałam?”
A ja: „Przetrząsnę cały dom, znajdę wszystko. Nie martw się”.
I dała mi to coś, stare jak ja.
Ma 42 lata.
To papier, który dostała, kiedy opuszczała ze mną szpital
po moich narodzinach.
Słodkie. Ważyłam 3400 gramów. Chudzina.
Mam 42 lata i już to przerabiałam.
Chodzi o komplementy dla kobiet i facetów,
że młodo wyglądają. To straszne.
Nie róbcie tego ludziom. Nie mówcie im,
że nie wyglądają na swój wiek.
Kiedy dwudziestolatka mówi:
„Rany, myślałam, że jesteś w moim wieku”. Mam to za sobą.
Nie chcę wyglądać na panienkę z akademika.
Nie chcę.
Tylko ja lubię być nazywana „panią". Uwielbiam to.
Kiedy słyszę: „Reszta, proszę pani”,
to ja się z tego paniowania cieszę.
Miałam naprawdę bogate życie.
Mogę wam opowiedzieć.
Miałam pagera.
Byłam kasjerką przed epoką skanowania.
I pamiętam, jak Bruce Willis postanowił nagrać album R&B.
Dużo widziałam. Dziękuję.
Mama mi to daje.
Tylko tyle dawano w latach 70. przy narodzinach dziecka,
żywej istoty, którą miałaś się zająć.
„Proszę. Pa".
To dziwne.
Tu jest napisane: „Dzieckiem interesują się przyjaciele i krewni".
Dzięki.
„Chcą go trzymać i przytulać”.
W latach 70. nie było dziewczynek.
„Odwiedzających należy trzymać z dala.
Noworodkowi najlepiej samemu”.
Teraz jest zupełnie inaczej. Idę do przyjaciół, a oni:
„Popatrz na dziecko, przewiń, możesz je nakarmić piersią”.
A w latach 70., „Nie urodziłaś przypadkiem dziecka?”.
„Trzy miesiące temu”.
„Gdzie jest?" „W drugim pokoju.
Jeszcze nie wychodziło.
Wiesz, doktor mówi,
że za dużo patrzenia i cackania
może prowadzić do poczucia dobrostanu, nie chcemy tego, więc...
nie patrzcie”.
To moja ulubiona część. Powtórzę, jeśli nie zrozumiecie.
Wyjaśnienie, dlaczego dziecko płacze.
Jest mu za gorąco, jest głodne albo spragnione.
O tutaj.
„Jeśli od ostatniego karmienia nie minęły trzy godziny,
sprawdź, czy nie wbiła mu się agrafka.
Przewiń go”.
Wyjaśnienie dla młodzieży.
Choć rzepy były już wynalezione, nie były stosowane w pieluchach.
Właściwie to nie wiem.
W moim domu nie mieliśmy takich.
Kiedy czegoś nie mieliśmy, mówiono nam, że nie zostało wynalezione.
Ja: „Chcę mikrofalówkę”. Rodzice: „Jeszcze jej nie wynaleziono”.
Myślałam: „Jestem geniuszem, bo wiem o jej istnieniu".
Więc nie mieliśmy pieluch na rzepy.
Wtedy były pieluchy z płótna, zapinane na agrafkę.
Więc trzeba się upewnić, że żadna się nie wbiła.
Ale dlaczego po trzech godzinach?
Nie można...
Nie można nakarmić dziecka
i odłożyć tam, gdzie nikt go nie zobaczy?
Potem sprawdzić po pięciu minutach, czy nie ma wbitej agrafki?
Jeśli nie, to po prostu trochę popłacze.
Ale nie, każą czekać trzy godziny.
Można w tym czasie obejrzeć film, ale nie było wtedy video.
Możesz więc iść do kina i wrócić
i jeszcze zostanie 15 minut.
„Sprawdzimy, co u niego? Jest napisane: trzy godziny".
„Racja. Zrób mi drinka, potem pójdziemy”.
Wiem, że byłam wrzucana do pokoju
i wbijano we mnie agrafki.
Dlatego lubię być sama i stosuję akupunkturę.
Ale...
Mogę sama podróżować. Pojechałam do Włoch.
Wzbudziło to wiele reakcji.
Jakbym powiedziała, że brałam udział w rozruchach.
Ludzie się obruszali: „Co zrobiłaś?”.
Ludzie są przerażeni samotnością.
Ja uwielbiam być sama. To wspaniałe.
„Jak to robisz?”- pytają.
Czemu zdecydowałam, że nie lubię ludzi i ich unikam?
To proste.
Ludzie nie lubią nawet iść samotnie do kina.
Po co iść z kimś do kina?
Co można robić z kimś innym w kinie,
poza zrobieniem mu dobrze?
Nic innego nie można robić w kinie.
Jestem dorosła.
Mam w nosie, co myślą ludzie.
Cieszyłam się tą wycieczką, nim zaczęto mi ją obrzydzać.
Tata pyta: „Nie boisz się ISIS?
ISIS jest wszędzie. Musisz się bać".
A ja mówię: „Jestem kobietą i nie mam czasu, żeby bać się ISIS.
Boję się zwykłych facetów".
Byliście w nocy w barze, kiedy faceci w bejsbolówkach wychodzą?
Pieprzyć ISIS. ISIS jest cudne.
ISIS ma przebrania i brody jak barmani.
W ogóle się ich nie boję.
Więc...
Pakuję się i myślę, gdzie pojechać?
Robię listę, co chcę zobaczyć i robić.
W ostatniej chwili wchodzę na Googla. Mam wycieczkę do Wenecji.
Googluję:
„Jakie są bezpieczne miejsca, gdzie nie gwałcą?".
„Powiedziała: »gwałt«". Powiem wam coś, kurwa.
Gwałty istnieją i będę o tym mówić. To nie żart, ale fakt.
Nie chciałam zostać zgwałcona.
Przestanę o tym mówić, kiedy nie będzie gwałtów.
Więc bez obruszania się.
Więc...
To prawda. Są od tego strony internetowe.
Powinna być strona „Pomoc na gwałt".
I tam powinno się szukać.
Czułam się bezpieczna w Wenecji,
jeśli to kogoś obchodzi, wróciłam nietknięta.
A ludzie pytali:
„Nie chciałaś zaczekać i jechać z mężczyzną?”.
Nie chodzi o bezpieczeństwo, tylko o brak zabawy.
Jestem w związku i to szokuje ludzi najbardziej.
„Dlaczego on nie jedzie?”
Bo jestem komikiem i jeżdżę do Europy do pracy.
Pomyślałam, że wyskoczę do Włoch.
On pracuje i nie może.
Oni: „Jest agresywny”. Ja zaprzeczam:
„Ma inną pracę, a ja mam wolne...
To byłaby strata. Tylko dwie godziny drogi".
A oni: „Powinien być przy tobie".
Ja na to: „To nie chemioterapia, tylko wycieczka."
Wycieczka.
Mają tam jedzenie i wino,
ludzie potrafią mówić. Jest jak tutaj.
Nie rozumiem jednego.
Czasem chcesz spędzić czas z ukochanym.
Ale podroż? Po co ryzykować związek? Po co podróżować z partnerem?
Pojechałam z mężem do Paryża. Teraz to były mąż.
Nie musisz podróżować z partnerem.
Widzisz go 24 godziny na dobę
i wszystko, co robi.
Komentujesz: „Dlaczego używasz nóg, wchodząc do samolotu?”.
Podróżując samotnie, możesz jeść rękami. Nie tylko pizzę.
Jadłam sałatkę. Było super.
Jedyne, co było do dupy,
a nie chcę narzekać na taki przywilej,
jak polecieć samej do Włoch,
była wycieczka z przewodnikiem.
Wybrałam wycieczkę o duchach Wenecji. Myślałam, że będzie ubaw.
Czytałam komentarze w Internecie.
„Było super, znienacka wyskoczyli aktorzy
i próbowali nas przestraszyć.
Widzieliśmy miejsca kaźni z XVIII wieku
i było o duchach
Widzieliśmy sekretne kanały i tajemnicze to i tamto".
Ja też tak chciałam.
Więc się zapisałam.
Ostatnia noc w Wenecji.
W ostatniej chwili sprawdziłam maila z potwierdzeniem wycieczki.
Przypadkowo wybrałam prywatną wycieczkę.
O nie. Rozumiecie. Nie chcę łazić z kimś
sama przez 90 minut.
To dopiero koszmar.
Spotkanie na moście jak w romansie.
Gość pyta: „Tylko ty?".
Potwierdzam.
Gość: „Serce mi się kraje".
I zrobił wielkie przedstawienie.
„Żadnej wycieczki o duchach.
To smutne. Sama w Wenecji.
O nie. Zrobimy wycieczkę o zakochanych”.
A ja: „Chcę zobaczyć, gdzie mordowano ludzi.
Chcę usłyszeć cały ten porąbany szajs".
A on pyta: „Gdzie facet?".
Nie wiem, czy myślał o moim chłopaku, czy jakimś zbirze.
Gdybym wiedziała, gdzie jest facet, mielibyśmy to z głowy.
Nie wiem, o czym mówił. Był przejęty.
Jak każda wycieczka z przewodnikiem zaczęło sią od wypytywania.
Jestem szczęśliwa w związku.
Czasem chcę być sama. Wszystko gra.
Potem padłam na kolana i wykrzyczałam:
„Boże, jak ja za nim tęsknię!
Nie widziałam penisa od tygodnia. Boże!”.
Zaczęliśmy wycieczkę.
I kolejny problem. Nie tylko baba z facetem.
Na indywidualnej wycieczce
zaraz zaczynają cię wykorzystywać.
On: „Proszę pani, nie mam nastroju na spacer”.
A ja: „Wybrałeś złą pracę".
On: „Jestem zmęczony.
To był ciężki dzień. Jestem smutny i jest gorąco.
Możemy tu postać?”.
Zgodziłam się.
Stałam pod mostem z facetem,
a on mówił, ale nie o duchach
przez 90 minut, jasne?
Wiedziałam, że stanie się nieuniknione.
Wiedziałam.
Zapytał, dlaczego jestem we Włoszech.
- Ja: „Na wakacjach". - On: „Czemu sama?”.
Mówię więc: „Pracowałam w Londynie i przyjechałam".
„Czym się pani zajmuje?”
Nie chcę mu powiedzieć.
Jesteście mili dla komików na scenie,
poza nią mówicie nam wstrętne rzeczy.
Jak się przyznam, to słyszę, że nie jestem zabawna.
„Przyjechałam na operację odbytu!"
Więc...
Zawsze kłamię, meldując się w hotelu.
„Cel pani wizyty?”
A ja na to: „Wspieram kogoś, kto ma aborcję.
W ogóle to facet,
więc proszę dać mi spokój".
Mówię w końcu, że jestem komikiem, a on:
„Proszę pani, nie prowokuję pani,
ale pani życie nie jest na tyle ciekawe,
żeby jeździć i o nim opowiadać”.
Ma rację, co?
Tak skończyła się wycieczka słowami „nie prowokuję”
i mnie nieźle sprowokował.
Zrobił też coś miłego.
Patrzę pozytywnie. Medytuję.
Zabrał mnie do włoskiej knajpki. We Włoszech to normalne.
Nie trzeba mówić, że do włoskiej.
„Czy to włoska knajpa, czy co?"
Zabrał mnie...
Do knajpki. Nie usiadł ze mną,
tylko mnie tam zabrał.
Byłam wdzięczna, było to na Canal Grande.
W obcym miejscu
czasem trudno rozróżnić między autentyczną knajpką,
a pułapką na turystów.
Mówię: „Nigdy bym tu nie trafiła.
Patrząc na restauracje nad kanałem,
nie wiedziałabym, która jest autentyczna. Dziękuję".
Stoi nad stolikiem, kelner przynosi wino,
zaczyna się dziać, a on pyta: „Czy mogę ci jeszcze coś opowiedzieć?".
Dobra.
Nie usłyszałam jeszcze nic o duchach, może się doczekam?
„Przypomniałaś mi opowieść o percepcji.
Nie oceniasz restauracji po wyglądzie.
Nie takie jest życie?
Nie poznasz człowieka po wyglądzie,
jaką ma duszę.
Może jest człowiek, który jest zabawny, chodzi i opowiada historie,
a potem idzie do domu i się zabija".
- „To wszystko?" - „Tak”.
To ja: „Dobranoc. Dziękuję za wycieczkę”.
Co?
„Po prostu żyj”.
Byłam zła, bo nie opowiedział horroru.
Opowiedział mi tylko historię miłosną.
Pomyślałam: „Niech robi, co chce. Nie każdy jest dla tego świata".
Myślałam czy by nie złożyć skargi, ale nie chciałam, żeby go wylali.
Może oddaliby mi pieniądze,
a kierownik powiedziałby wszystkim:
„Nie pogrywajcie z turystami.
Dajcie im, czego chcą". Może zadzwonię do kierownika?
Może usłyszałabym: „Sergio?
Nie przyszedł na most o 19.00".
A ja: „Tak, przyszedł".
A ona: „Niemożliwe, bo zabił się o 18.30".
Wydarłabym się: „O Boże, to najlepsza wycieczka o duchach".
Widzę, że lubicie żarty z samobójców.
Jestem hipochondryczką.
Ale nic nie wymyślam.
Tylko zawsze wyolbrzymiam.
Miałam incydent z lekarką pół roku temu.
Powiedziała mi, że mam nie przychodzić przez rok, nawet jak będę konać.
Miałam taki hipochondryczny moment
i dałam ciała.
Opowiem coś, choć jestem nagrywana
i wyjdzie na to, że wpisuję się w stereotyp.
Chodzi o mój okres.
Ludzie nie lubią, kiedy kobiety mówią o okresie.
„Ludzie". Faceci.
Powszechnie mówi się, że kobiety nie są zabawne.
Nic z tym nie zrobię.
Jeśli nie jestem dla was zabawna, idźcie do innych kobiet.
Kobieta to nie żart.
To osoba.
Kobiety to ludzie. Chyba.
Czemu więc tak trudno mówić o okresie?
Czasami ludzie nie wiedzą, co to jest.
Facet nie chce o tym słyszeć.
„Głupio mi, bo nie wiem, co to".
Nam też tego nie wyjaśniano.
Mam 11 lat i mama mówi: „Dostaniesz okres".
- „Co to?" - „Coś, co dostaniesz".
- „Kiedy?" - „W przeciągu siedmiu lat”.
Idziesz do szkoły i myślisz: „Dostanę okres.
Co to jest? Skąd przyjdzie? Mam już? Ktoś widzi?".
Zacznijmy od edukacji.
Potem hipochondria i mój okres.
Jeśli ktoś nie wie, czym jest okres:
co miesiąc kobieta wymienia wyściółkę macicy,
bo nie jest w ciąży, bo jest sprośną dziwką...
Nie robi tego, po co stworzył ją Bóg,
czyli dzieci.
A to są dni kary.
Tym jest okres.
Faceci są w stanie to ogarnąć?
Nie śmieję się z nich...
Faceci nie są na nas źli, kiedy mówimy o okresie.
Oni po prostu nie chcą o tym słyszeć.
Rozumiem. Świat to szwedzki stół,
a wy nie chcecie nic, czego nie znacie.
Przeraża was, kiedy musicie.
Trzeba się z wami obchodzić delikatnie.
Nie lubię takiego gadania: „Gdyby faceci mieli okres,
krew byłaby wszędzie, a miesiączka byłaby nazwą baru".
Może to byłaby prawda? Nie wiem.
Gdyby faceci mieli okres,
kobiety by go nie miały.
Byłoby niesprawiedliwie.
Wiem, jak się czuję, jak nie kumam fizjologii faceta.
Ja: „Po co masz jaja?". On: „Bo je mam". Ja: „Pozbądź się ich".
Niekoniecznie jestem miła.
Jakby to było mieć chłopaka z okresem?
Faceci by go mieli, a ja nie.
Jem kolację, chłopak wraca z łazienki i mówi:
„Jen, musimy iść".
„Jonathan, nie zamówiliśmy nawet przystawek".
„Jen, dostałem wcześniej okres, a mam białe spodnie.
Musimy iść".
„Jak to wcześniej?
Nie masz go co miesiąc o tej samej porze?" „Nie. Jest nieregularny.
Nie kontroluję tego".
„Nie kontroluję ciała.
Hormony tym sterują.
Nie ściemniaj. Potrafisz to kontrolować".
„Nie potrafię". „Nie ma tamponów w łazience?"
„Skończyły się. Musimy iść".
„Masz tampon w torebce, Jonathan?"
„Zapomniałem".
„Ile razy mówiłam, bądź, kurwa, facetem
i trzymaj tampon w torebce na wypadek okresu.
I po co nosisz białe gacie
przed okresem?
Ile już lat to masz, 20?
Dlaczego nie możesz? Idź. Ja zostaję i jem.
Rezerwowałam to dwa tygodnie temu.
Idź. Zawiąż sobie marynarkę w pasie. Każdy widzi twój okres”.
Dzwonię do kumpeli: „Jestem sama w restauracji,
bo Jonathan dostał okres.
Nie.
Nie wiedział. Nigdy nie wie.
Czy miał tampon? Zwariowałaś?
Mówimy o Jonathanie. Nie wiem, czy mogę z nim być.
Jeśli nie potrafi nic zaplanować, jak ma planować coś dla nas?”.
Takie byłyby kobiety, gdyby faceci mieli okres.
A teraz moja historia.
Każdego miesiąca dostaję okres tego samego dnia.
Nigdy wcześniej, nigdy później. Nic mnie nie boli.
Pewnego ranka, kiedy miałam 41 i pół roku,
czuję to i o tym myślę,
Boże, prawie 50.
Nie do końca, ale bliżej, niż gdy miałam 13 lat.
Idę do damskiej toalety.
Tak się u mnie nie nazywa.
Damska, męska, dla wszystkich. Idę sikać.
Na bieliźnie mam świeże krople krwi.
Dwa tygodnie przed czasem.
Krew nie wygląda jak ta z macicy.
Wygląda jak ze skaleczenia w palec.
Albo jak krew kota mojej byłej współlokatorki.
Byłam młoda i mieszkałam z nią w Brooklynie.
Jej kot zdychał.
Ciągnął swoje ciało po podłodze,
zostawiał krople krwi, bo wysiadły mu nerki.
Współlokatorka wsadziła go do klatki
i uśpiła tego samego dnia
kiedy pojawiły się krople krwi.
Spojrzałam w dół i pomyślałam: „Dzisiaj mnie uśpią.
Nie mam klatki i mieszkam sama.
Bez rodziny tak jest,
sama muszę się uśpić.
Zadzwonię do weterynarza i się umówię".
To wewnętrzne krwawienie.
Nerki mi wysiadają.
Sprawdziłam jeszcze, czy nie mam w pochwie szkła.
Chciałam się upewnić...
Biorę tabletki nasenne i mogłam lunatykować.
Musiałam się upewnić, że we śnie
nie wdałam się w bójkę w barze,
nie stłukłam butelki i nie wsadziłam jej sobie wołając: „Dawaj”.
Zadzwoniłam do znajomych, pytając: „Biłam się w barze na waginy?".
Zaprzeczyli, więc podziękowałam.
Zła wiadomość to, że muszą mnie dzisiaj uśpić.
Bo się wykrwawię.
Dzwonię do lekarza i mówię, że mam krwotok wewnętrzny.
Kładzie mnie i rozkłada mi nogi.
Mówię: „To nie okres, tylko wewnętrzne krwawienie,
nerki odmawiają posłuszeństwa".
A ona: „To okres".
- „Nie". - „Tak".
„Dopiero za dwa tygodnie". „Dwa tygodnie wcześniej".
„Chcę drugiej opinii".
A ona: „Po co ci druga opinia?".
Ja: „Uważam, że to krwawienie wewnętrzne".
- „Nie". - „Skąd pani wie?"
„Bo krew jest na zewnątrz".
Zajebista racja.
O tym nie pomyślałam.
Tak ludzie umierają na wewnętrzne krwotoki.
Bo nie widzą krwi.
Rozumiem.
Ale jestem głupia.
Spojrzała tylko i zapytała: „Wszystko w porządku?”.
„Nie sądzę...”
Dziecko dostaje u dentysty szczoteczkę, ja dostałam tampon.
Znak, żeby się wynieść.
Najgorsze, że mam stałe zamówienie na tampony na Amazonie.
Zapominam je skasować, więc co miesiąc dostaję masę tamponów.
Szafka jest nimi wypchana.
Zalewają mnie. Przetrwają moją menopauzę i śmierć.
Będę siedziała w fotelu, pozbawiona krwi.
„Nie było nawet krwi na zębie”.
Nie mam dzieci, którym mogę dać tampony w spadku.
Będę dziwaczką, która na Halloween mówi:
„Weź, kiedyś będziesz kobietą.
Ty też, chłopczyku. Nigdy nic nie wiadomo. Bierzcie”.
To niesamowite, jak mało wiemy o naszym ciele.
Nie uczono mnie niczego o procesach zmian.
Dziewictwo straciłam, mając prawie 22 lata,
czego się wstydzę. Uważam, że to dziwaczne.
Osoba, z którą straciłam cnotę, nawet o tym nie wie.
Musiałam kłamać, że ją straciłam pod okropną wierzbą, mając 16 lat.
Kłamiąc, wchodzimy w szczegóły.
Straciłam dziewictwo, mając 21 lat, prawie 22. Dokładnie 21 i 11 miesięcy.
Nie byłam pruderyjna. Chciałam stracić dziewictwo.
To był mój życiowy cel od dziecka.
Dorosnąć i stracić cnotę.
Powstrzymywał mnie katolicyzm.
W ogóle nie rozumiałam, czym jest seks.
Otrzymałam edukację seksualną.
Ale nie uczą cię, jak się pieprzyć.
Nie mówili o kochaniu się ani zmysłowości.
Nic o gejach.
Facet leży obok kobiety i jest ciąża.
Kto tak w ogóle robi?
Pojedyncze łóżko do końca życia.
Na edukacji seksualnej dla dziewczyn miałyśmy plakat z jajowodami.
„Czy to jest we mnie?"
Są olbrzymie. Aż dziw, że nie wychodzą mi z ust.
A to tylko wagina i jajeczko.
Wyglądała jak piłka do bejsbola.
Zawsze obecna. „Dalej, gramy.
Trzeba zaciążyć. Po kolei wszystkie bazy".
Chłopcy mieli natomiast plakat z plemnikiem.
Uczono nas,
że w jednej kropli nasienia są miliardy plemników.
Tylko tyle zapamiętałam.
Kiedy byłam nastolatką, mama mówiła:
„Nie uprawiaj seksu, to kończy się ciążą”.
Byłam przekonana, że ma rację, tak jak na plakatach,
jajeczko tylko czeka na te miliardy plemników.
Miliard do jednego. Będziesz miała dziecko.
Myślałam: „Dlaczego kobieta ma tylko jedno jajko na raz?
Dlaczego dzieci nie wyskakują zewsząd?
Przecież są miliardy plemników i jedno jajeczko".
Rozumiecie więc, że nie chciałam za szybko stracić cnoty.
Była to wina Kościoła. Teraz lubię Jezusa.
Jezus nie miałby nic przeciwko seksowi, bo kochał dziwki.
To jest w Biblii.
Trzymał się z prostytutkami. Uwielbiał je.
Kiedy miał dość apostołów, mówił: „Gdzie moje prostytutki?”.
„Tu jesteśmy".
„Nie napiszemy o was w Biblii”.
Był ich przyjacielem.
Wiedziałam, że po seksie wyspowiadam się Jezusowi:
„Uprawiałam seks", a on powie: „To cudownie".
Będzie okej.
Bałam się ciąży.
Nie chciałam być nastoletnią matką albo matką w ogóle.
Gdybym zaszła, musiałabym mieć aborcję.
Bałam się jej przez Kościół.
Nie przez Jezusa, tylko przez księży.
Każde kazanie było o aborcji.
Nawet jak nie było o tym w Biblii.
Leciało tak: „Wesołych Świąt.
Jesteśmy tu, bo Maryja miała dziecko.
Urodziła je, mimo że nie wiedziała, kto, kurwa, je zrobił.
Wychwalajmy Maryję.
Nie miała aborcji
jak dziewczyny, które stosują ją jako kontrolę narodzin.
Miałaś aborcję, idziesz do piekła.
Jak znasz kogoś po aborcji, też tam trafisz.
Faceci nie martwcie się. Wy robicie brzuchy.
Ale to kobieta pójdzie do piekła.
Nie chciałam iść do piekła,
więc żadnej ciąży.
Najprościej nie uprawiać seksu.
Nie wiedziałam, czym jest aborcja,
że to bezpieczna procedura medyczna,
która nie pozwala ciąży stać się ciążą.
Myślałam, że nosisz dziecko do rozwiązania,
a potem w gabinecie lekarza strzelają mu w głowę.
Nie chciałam tak robić.
Nie osądzam, ale tego nie zrobię.
Więc zamiast seksu...
Więc zamiast seksu były palcówki.
Uwielbiałam palcówki.
Nadal je uwielbiam.
Przywracam palcówki. Są wspaniałe. Róbcie je wszystkim.
Nie tylko dla młodzieży. Są jak płatki śniadaniowe.
Dorośli też mogą się nimi cieszyć.
Prosto do celu. Coś wspaniałego.
Miałam kochanego chłopaka, który robił mi palcówki.
Pierwsza palcówka. O Boże.
Dotykałam się sama,
ale kiedy twoje ręce są wolne, to takie podniecające.
Odczucie było tak silne,
że kiedy nie miałam palcówek,
byłam w głębokiej, mrocznej depresji.
Stąd się biorą dziewczyny gotki.
Nie chcą uwagi, są wkurzone.
Tylko raz miały palcówkę i koniec.
„Wszystko jest ciemne i straszne. Nic nie czuję”.
W każdym razie...
Chłopak robił mi dobrze pierwszy.
Raz chciałam się odwdzięczyć.
Więc moimi suchymi rękami
pocierałam jego penis w górę i w dół, prawie się zapalił.
Mój chłopak złapał go jak wąż strażacki.
„Ja to zrobię!”
I doszedł jak każdy 17-latek.
Wytarł rękę w koszulkę, w piwnicy
i chciał oddać przysługę.
Ale na tym palcu,
choć niewidoczne,
były miliardy plemników.
Nie chciałam mówić:
„Umyj ręce, bo nie chcę zostać matką".
To obciachowe.
Potem myślę: „Od tego nie zachodzi się w ciążę.
Powiedzieliby nam przecież w szkole.
Chyba że o tym nie wiedzą i to nasz wynalazek".
Ale tak tego chciałam, że stało się.
Nie dbałam o konsekwencje.
Obudziłam się w środku nocy, położyłam rękę na brzuchu
i poczułam bicie serca. Pomyślałam: „Jestem matką".
Byłam taka durna.
Myślałam, że puls czuć tylko na nadgarstku.
Pierwszy raz poczułam puls w innej części ciała.
Dziecko pewnie urośnie w kilka godzin.
„Ale szybko się dzieje.
Nic dziwnego, że aborcja to gorący temat.
W środku jest żyjąca osoba".
"Jeśli powiem mamie, zabije mnie."
Nie miałam wtedy internetu.
Nie był jeszcze wynaleziony.
Miałam maszynę do pisania, jej nie mogłam zapytać:
„Czy od palcówki zachodzi się w ciążę?".
Tam jest tylko kartka papieru.
„Nie wiem, czy możesz zajść w ciążę”.
Więc utknęłaś.
Musiałam iść do biblioteki.
Nie mogłam zapytać bibliotekarki, bo była przyjaciółką mamy.
Nie powiem: „Miałam brudną palcówkę. Co myślisz? Jest dzidziuś?”.
Poszłam do katalogu kartkowego.
Młodsi tego nie znają.
Tak było w bibliotekach przed internetem.
To katalog z kartami.
Na nich jest tytuł każdej książki w bibliotece.
Wraz z upływem lat
w katalogu jest coraz więcej kart.
Nie dodawali katalogów, tylko upychali te karty.
Wsadzasz palec i możesz go już nie wyciągnąć.
Musiałam poszukać książek o ciąży.
Katalog rzeczowy nie jest w porządku alfabetycznym.
Mają klasyfikację dziesiętną Deweya.
To skomplikowane numerki,
których uczą na studiach bibliotekarskich.
Ale my musimy sobie poradzić, kurwa, sami.
Znalazłam książki o ciąży.
Ale nie odsyłają cię do półki z literą C.
Musisz zapamiętać około 12 numerków.
Wtedy potrafiliśmy tyle zapamiętywać.
Nie musieliśmy robić zdjęć.
Potem wracam całą drogę do półek z książkami.
Nie podałam wam numeru, bo teraz jestem za głupia.
Nie było książki: Czego się spodziewać po palcówce?
Kurwa.
Więc nic z tym nie zrobiłam. Gdybym była w ciąży,
pewnie urodziłabym w toalecie.
Po dziewięciu miesiącach doszłabym do wniosku: „Poroniłam.
Tragiczne, ale dobrze się stało".
Potem dowiedziałam się wszystkiego.
Jajeczko wychodzi raz na jakiś czas.
Kondomy są skuteczne w 99,9 procentach.
„Pora stracić dziewictwo".
Ale zerwałam z chłopakiem i miałam iść na studia.
„Jak ja teraz stracę dziewictwo?
Nie znam jeszcze nikogo. Będę chodziła od gościa do gościa:
»Chcesz się bzyknąć?«. Oni muszą być zakochani, żeby to robić".
Nic nie wiedziałam.
Pomyślałam: „Jak mam zdobyć faceta,
sama nie mając doświadczenia?
Nikt nie chce dziewicy".
Tego też nie wiedziałam.
Rozpuściłam więc plotkę o sobie.
Powiedziałam, że jak rozpoczynałam studia w 1992 w wieku 18 lat,
miałam już dziesięciu facetów.
To dużo. Wtedy, nie teraz.
Dziesięciu dla 18-latki to dużo.
Niektórzy nie mają dziesięciu facetów w mieście.
Rok 1992 to był niewinny czas.
W Beverly Hills, 90210 Brenda i Dylan
czekali rok, żeby wspólnie stracić dziewictwo.
Dylan był samotnym alkoholikiem i prawiczkiem.
To był czas niewinności.
Wszyscy myśleli, że mam chorobę weneryczną,
bo pieprzyłam dziesięciu facetów.
Lata mijały, a ja nadal się nie bzykałam,
aż poznałam kogoś, kto doszedł na ostatnim roku.
Nie słyszał plotek.
Uprawialiśmy seks, było fajnie. Nie pamiętam szczegółów,
bo to było dawno. Wracałam do domu
i słuchałam Madonny na discmanie.
Album Bedtime Stories i też czułam swoją seksualność.
W pewnym momencie stanęłam jak wryta:
„Nie pękła moja błona dziewicza".
Tego uczą dziewczyny. Mamy błonę dziewiczą. To kawałek skóry
gdzieś w waginie i penis ją przebija.
Krwawimy, brudzimy prześcieradło. Jest do dupy.
Moja błona nie pękła.
„Oby nie została wepchnięta głębiej
i nie oplatała organów wewnętrznych".
Nie wiedziałam, co to jest, jaka jest mocna, jak działa.
Musiałam iść do lekarza.
Poszłam do szkolnej pielęgniarki,
nie chciałam mówić o utracie dziewictwa.
Mówię: „Mam pytanko.
Kiedy straciłam dziewictwo, dawno temu,
nie pękła moja błona dziewicza”.
A ona mówi: „To brednie.
Kiedy używa się tamponów,
jeździ konno albo tańczy, błona może pęknąć".
Ja na to:
„Czyli nie może dusić organów wewnętrznych?”.
„Nie, to delikatna tkanka". „A nie może...?"
„Nie, nie może".
„Dobrze. Rozumiem”.
Patrzy na moją kartę i pyta: „Masz prawie 22 lata,
ale nie teraz straciłaś cnotę, prawda?". A ja: „Nie. Bzykałam się z 10 facetami”.
Wtedy zrobili mi badanie na syfilis.
Jestem w związku,
ale nie żartuję o tym, bo to piękna historia.
Jestem z osobą, którą kocham. Długo się znamy.
Ale cisza. Nie lubicie miłych rzeczy.
Był czas, kiedy byłam singielką.
Myślałam, że nikt mnie nie lubi.
Nikt mnie nie podrywał.
Przeczytałam w poradniku, żeby iść sama ze sobą na randkę.
Tak zrobiłam. Poszłam do baru.
Gość zapytał: „Mogę się przysiąść?". A ja: „Nie".
„Tam też siedzę.
Jestem na randce z samą sobą”.
Zaczęłam gadać pierdoły.
Te wszystkie książki o czasie dla siebie radziły:
„Nie pokochasz kogoś, póki nie pokochasz siebie". Bzdura.
Możesz kochać kogoś, a siebie nie.
Miła odmiana.
Moja przyjaciółka robiła imprezę.
Facebook na żywo. Zaprosiła masę ludzi.
Dobry pomysł. Niby wszyscy się znali.
Ale nie naprawdę.
„John jest fajny, ale to morderca.
Nie idź z nim do domu”. Jasne.
Poznałam miłego faceta.
W odpowiednim wieku.
Wymieniliśmy numery. Zaczęliśmy pisać SMS-y.
Gadaliśmy o podobnych rzeczach.
Nie posłał mi zdjęcia kutasa.
Pełna kultura. Po kilku tygodniach
zaprosił mnie na wino. Pomyślałam: „Szykuje się randka".
Siedzimy, pijemy i gadamy.
Nie czuję, że chce się ze mną przespać.
Trzeba go rozluźnić.
Kelner pyta: „Dolać wina?".
Więc trzeba trochę poudawać: „Zwykle tyle nie piję.
Chcesz więcej? Nie, chyba że ty. Tak? No to też się napiję.
Będziemy się pieprzyć. Dawać wino".
Trzeci kieliszek.
Upijam łyczek, a on zaczyna mówić: „Moja dziewczyna...". „Co?
Co, do diabła?"
Tak nie powiedziałam.
Udałam zainteresowanie dziewczyną.
Można przecież wyjść z kobietą, mając dziewczynę.
Mam masę kolegów.
Ale lista jest zamknięta.
Więcej nie potrzebuję.
Nie rozumiałam, o co gościowi chodzi.
Pytam go: „Twoja dziewczyna nie jest o to zła?".
A on: „Wie, że kocham kobiety. Jestem męskim feministą”.
A ja: „»Męski feminista«.
Dzięki za bycie po naszej stronie, pieprzony...".
Jakbym chciała pić wino z feministką, zostałabym sama w domu
i pewnie sama się bzyknęła.
Na moich palcach nie ma miliardów plemników.
Życie tak się zmienia.
Dawniej facet żenił się z kobietą, która gotowała, sprzątała
i rodziła dzieci.
Zaczynał traktować ją jak matkę.
Więc seks na boku. Teraz faceci są cwani.
Mają seks, a na boku chcą mózgu.
Ani ja, ani żadna babka nie będziemy waszymi umysłowymi kurwami.
Jasne?
Nie będziesz robił jej palcówki,
a potem dyskutował ze mną przy winie. Ty świnio!
Nie jesteśmy już przyjaciółmi.
Wydaje się, że nienawidzę mężczyzn, ale ja ich kocham.
Patrzę na nich jak na dzieci.
Ludzie nie bardzo wiedzą, co robisz.
A ty masz tyle energii.
Lubię, jak ludzie mówią, że mają poglądy feministyczne.
Biali mogą powiedzieć, że zależy im na prawach czarnych,
a faceci, że są feministami.
To super. Dlatego nie wiem, dlaczego nie radzimy sobie z jednym.
Chodzi o molestowanie na ulicy.
Wciąż wbijamy to facetom do głowy
żeby zrozumieli, że to poważna sprawa.
Jeśli zaczepiasz z auta kobietę, zrób to dobrze.
Spraw sobie oldtimera z wielkim klaksonem.
To takie głupie.
Moi koledzy nie są idiotami, nie zachowują się w ten sposób,
ale jeden z moich znajomych tak robi.
„Molestujesz kobiety na ulicy?" „To tylko komplement".
„Co robisz?" „Krzyczę, że ma fajne cycki".
„Krzyczysz, »fajne cycki«?"
„Miała fajne".
„Rozumiem twoją inspirację...
Ale nie możesz tak robić. To straszne".
„Co w tym strasznego?" „Cóż..."
„To komplement". Mówię: „Wyjaśnię ci to.
Technicznie »fajne cycki« to komplement.
Ale my nie reagujemy, jak faceci by chcieli.
Po »ładnych cyckach«
może nastąpić: »Pieprz się, suko«. I to jest straszne".
On mówi: „Rozumiem.
A jak krzyknę »fajne cycki«, ale bez »pieprz się, suko«?".
Ja na to: „O nie...
Nie wiemy, co będzie po cyckach.
Komplementy i morderstwo zaczynają się od komplementu.
My nie wiemy,
czy chodzi tylko o »fajne cycki«
i facet odjedzie
albo »fajne cycki« i facet zatrzyma samochód.
»Fajne cycki. Odetnę je i wrzucę do miksera.
Potem zamrożę
i zrobię lemoniadę z cyckami«. Nie wiemy".
Kolega pyta: „To co mówić?". Ja: „Nic nie mów.
Nie odzywaj się”.
A facet na to: „Mam prawo do wolności słowa".
„Nie o to chodzi w tej wolności."
Wolność słowa.
Możesz mówić o »ładnych cyckach«, tylko tego nam nie wykrzykuj.
Jeśli obok jest kobieta z fajnymi cyckami,
możesz zamknąć okno, rozpłaszczyć twarz na szybie
i wtedy powiedzieć: »fajne cycki«.
Albo możesz zadzwonić do kolegi:
»Fajne cycki, fajne, ale fajne cycki«.
A jak masz czas, zjedź na pole,
padnij na kolana i podziękuj Bogu za te »fajne cycki«!".
Nie mogliśmy się dogadać z przyjacielem.
A może ma rację?
Kiedy my mówimy "nie", oni słyszą swoje matki.
Może istnieje jakiś złoty środek.
Coś, co można powiedzieć.
Wpadłam na pewien pomysł.
Byłam w Północnej Karolinie. Szłam sama.
Szłam poboczem. Zmierzch.
Przejeżdża ciężarówka.
Gość zatrzymał się i cofnął
i gapi się na mnie.
A ja: „O kurwa".
Jak jesteś kobietą, kolorowym albo gejem,
jesteś sama na Południu i zatrzymuje się biały w ciężarówce,
za 20 minut będą świece i kwiaty
na tym poboczu.
Facet mówi: „Przepraszam panią.
Mogę powiedzieć coś okropnego?”.
A ja jak idiotka mówię: „Okej".
Ale się wkurzam i myślę o wszystkich kobietach,
którym przytrafiło się coś strasznego, jak oblanie kwasem,
albo tylko zaczepka o cyckach.
Więc wykrzyczałam mu: „Nie możesz i spierdalaj”.
Odchodzę dumna z siebie, wyglądając jak wariatka.
Gadasz z dziewczyną w barze,
nie klei się,
a ona po minucie: „Spierdalaj!".
„Co zrobiłem?" „Nic”.
Ale uczy się nas grzeczności.
Mówimy więc, że nie mamy ochoty rozmawiać.
Ale rozmawiamy i mówimy nagle: „Wal się!”. To mylące.
Trzeba nad tym pracować.
Gość: „Nie chciałem straszyć. Przepraszam.
Ma pani piękne buty. Podobają mi się”.
Miałam czarne platformy.
On dalej: „Jestem żonaty. Nie podrywam pani.
Nie zwracałem uwagi na modę. Mogę o coś spytać?”.
Straszne pytanie. Pytam: „O co?".
Pyta: „Są wygodne". „Tak". Gość mówi: „Świetnie".
A ja...
Powiedział: „Dziękuję, że mogłem powiedzieć pani komplement.
Nie mógłbym żyć, gdybym nie powiedział”.
Odjechał. Musiał powiedzieć mi komplement,
bo by nie przeżył. To takie dramatyczne.
Mężczyznom jest ciężko na świecie.
Musimy by dla nich dobre.
Moja zła część pomyślała:
„Byłoby świetnie, gdybym mu nie pozwoliła na ten komplement".
Na resztę życia pogrążyłby się w smutku i żałobie.
Jak w jakimś dramacie z Południa.
Wraca gość co wieczór:
„Nie jestem głodny, Martho". „Henry, to twoje ulubione.
Nie jesz od dwóch dni. Skóra i kości.
Zdradzasz mnie, Henry?" „Tu nie chodzi o seks.
Czasami chodzi o... modę."
"Synu, wykorzystuj szansę powiedzenia komplementu kobiecie,
inaczej nie będziesz mógł żyć ze sobą.
Posłuchaj taty”.
Na łożu śmierci syna: „Synu, jeszcze jedna mądrość, nim odejdziesz.".
„Czarne buty...”. I umiera.
Nawet żona nie wiedziała, o co chodzi.
„Chyba już wiem. Jego tatuś był na wojnie.
Nosił czarne buty. Pewnie chciał te buty do trumny”.
Wpycha te buty na stopy nieboszczyka.
A on z nieba: „Nie o te chodziło.
Lubię damskie buty. Tak jest, Panie Jezu, damskie.
Tu mogę być sobą”.
Zaczęłam się nad tym zastanawiać.
Jeśli już musicie coś krzyknąć, niech to będzie o ubraniu, a nie ciele.
Nie chcemy myśleć o ciele co pięć minut.
A przez facetów myślimy o nim cały czas.
Znacie to uczucie, kiedy macie tylko klucze i telefon?
Czujecie się wolni. Też tak chcemy,
ale nie zostawimy cycków i waginy w domu.
Musimy je ze sobą zabierać nawet o 8.30.
„O Boże. Każdy się gapi”.
Jeśli ktoś mówi: „ładny tyłek", my myślimy, że to sarkazm.
Popierdolone.
Ale jak pochwalicie ubranie, będzie dobrze.
Jeśli jedziecie autem i krzyczycie:
„Hej, maleńka... kotku. Ta kokardka
pasuje do detalu na butach. Zauważyłem, skarbie.
Mam nadzieję, że idziesz dziś na kolację.
Niekoniecznie z facetem. Może sama.
Podoba mi się. Twoja wolność.
Nie czuję się tym zagrożony.
Mówię tylko, że krata i kropki
czasem pasują”.
Dziękuję. Byliście niesamowici.
JKL.
Kochanie.
- Cześć. - Cudownie cię widzieć.
- Wyglądałaś wspaniale. - Dziękuję.
- Co to za jedzenie? - Catering.
- Jaki catering? - Wiesz...
Przynoszą ci jedzenie za kulisy.
- Podobało ci się? - Odliczają ci to od wypłaty?
To marnotrawstwo. Nie radzisz sobie z pieniędzmi.
To nie moje pieniądze. Nie podobało się?
Mamo, tato, wyjdźcie, kręcimy. Cięcie.
- Kto to jest? - Co kręcicie?
To moja prawdziwa rodzina.
- Możemy kręcić? - Dlaczego to robisz?
Masz ludzi, którzy udają nas? Jesteśmy tu.
To ty. Stało się.
Ona nie wygląda jak ja. Jestem blondynką, ona jest siwa.
A ja nie jestem Azjatą.
To rasistowskie.
Jestem Japończykiem.
Najlepszy przyjaciel Jen też nim był.
Nauczył ją, jak się witać.
Tato, to nie ma znaczenia. Konichiwa.
To są aktorzy reprezentujący postać
Jen Kirkman. Tak lepiej?
Nie ma postaci twojej siostry?
Umieściłabym cię,
ale po kawale o tobie
i paleniu trawki powiedziałaś,
żeby cię więcej nie wykorzystywać. Więc nic o tobie nie powiedziałam.
Przez szacunek.
Właśnie to powiedziałaś.
Tak robi, gada o wszystkich.
Nazwała tatę rasistą.
- Powiedział: „Azjata”. - Zróbmy przerwę.
Gdzie pizza? Zamówiłaś?
Nie. Właśnie występowałam.
Nie ma dla ciebie roli,
nie dlatego, że byłaby zła,
tylko byłaby scena. Robisz sceny.
Nie czuję się z tym dobrze.
- A jak my się mamy czuć? - Dlaczego wszystko zepsułaś?
Znam niezłe miejsce.
- Tak? - Chodźmy już.
- Zapomnijmy o niej. - Byliście na widowni?
Nie widziałam was.
Czy coś się nada?
Rodzicie rozwalili nagranie dla Netflixa,
to było zajebiste.
Napisy: Anna Kochan